فردا می خواهم

روی دار قالی

بی سبب حتّی فریاد گُل سرخی را هم

تصویر کنم .

فردا می خواهم

دور از هر چه بهار

هر چه آغاز زمان است در این دیر خراب

حسّ بیگانه ی تسبیح زمان را

بشمارم تا فقر .

فردا می خواهد

فارغ از عالم خاک

رو به روی شیطان

شرط انسانیت و مُهر سخاوت را با

یک سر سوزن شهوت

بفروشد تا ته کوچه ی آوارگی و نفرت و شرم

فردا می خواهند

سال های پوچی را

زیر و رو سازند با مایه ی حق

آشیانی سازند تا کف عرش

بستانند حق را تا خود فقر

تا

آخرین خانه ی شهر .